Η Λήμνος δε βασίζεται στη θάλασσα, αλλά στις εύφορες πεδινές εκτάσεις με χαμηλούς λόφους της, κι αυτό φαίνεται από την ενασχόληση των κατοίκων της με την κτηνοτροφία και την καλλιέργεια. Από αυτές άλλωστε προκύπτει αφενός η αγάπη τόσο για την τυροκομία -με αποτέλεσμα το περίφημο καλαθάκι, το μελίχλωρο, το κασκαβάλι κι άλλα τυριά- όσο και την αμπελοκαλλιέργεια, που δίνει σταφύλια, σταφίδες, ξύδι και τον λημνιό οίνο που αναφέρεται από τον Όμηρο και τον Αριστοφάνη.